જત લખવાનું કે… – A Gujarati Poetry

Written by Swati Joshi

February 13, 2019

સ્વસ્તિશ્રી ધરમપુરમાં વસતાં કરમ કેરાં રાજા,

એતાનશ્રી લોક પ્રથવીથી, એક માણહના રામ-રામ!

સૂરજ ઉજયો-આથમ્યો કેટલીયે વેળ, ને’ દા’ડો મારો પૂરો થયો;

રાત-દન નાં હાંધામેળે, જન્મારો આખો ગયો.

મંછા ઝાઝી, ત્રેવડ ઓછી, સમાજ ચાંપતો અંગારો;

કેવી થાયે લાગણી તૈયે, તુને ના આવે વરતારો.

કામ કુટીને, જાત ઘહીને, ભેગું કરીએ થોડું હખ;

વાંહે-વાંહે જીગા કરીને, પહોળું થાતું આવે દખ.

ભૈ-બુનો ને’ છૈયાં છોરાં, પંડ્ય ને, ભેગી પાછી બઈ!

વેવારુંની સોડ તાણતાં, ખરી આકરી વનેગત થઈ.

બાજરા-જાર ની કોઠિયું ભરતાં, હાંધા મારા ‘વા’ એ ભર્યા;

ભૈ થી બાપા ને’ છોરુએ હવે તો, બાપામાંથી ‘ડોહલ’ કર્યા.

ભણે, ગણે ને વરે-પૈણે હઉ, સઈ ચાકરીનો મોટો ભારો;

દાંડિયા-હાંડીયા હૌનું કરતાં, હાવ છેલવારકો મારો વારો.

ટૂંકો પડું તૈ દુભાઉં ઘણો ને’, ઘોઘરે મારેય ડૂમો ભરાય;

નબળી છાતીએ ડચૂરો બાઝે પણ, મરદથી પોચકા ઈમ નો મુકાય!

કરમનાં રાજા લઈ લે ટીપણું, મેં તો મારી જીવની કહી;

અંતરીયાળે મ્હાયલો જાણે કે ‘બહોત ગૈ ને’ થોડી રૈ!’

કે’શે ‘નાસજે પ્રાણિયા આગ આવે’ ને’, હવે છો જમડા ઘર ગોતે;

ચબરખીએ ચીતર્યું છે જીવતર મેં તો, નીચે લખું છું સઈ દસ્તક પોતે!!

પ્રથવી=પૃથ્વી, ઉજયો=ઊગ્યો, માણહ=માણસ, હાંધા મેળ=વ્યવસ્થા, વરતારો=અંદાજ, હખ=સુખ,દખ=દુ:ખ, ભૈ-બુનો=ભાઈ-બહેનો, પંડ્ય= જાત(પોતે), બઈ=સ્ત્રી, સોડ તાણતાં= ચાદર બિછાવતાં, વનેગત=દશા, હાંધા=સાંધા, સઈ=સેવા, હૌ=સૌ, છેલવારકો=છેલ્લો, ઘોઘરે=ગળામાં, ઈમ=એમ, કે’શે= કહેશે, મ્હાયલો=અંતરાત્મા, જમડા=યમ

RECOMMENDED BOOKS

Advertisement

ઈશ્વર સાથે સીધો વ્યવહાર શક્ય હોત તો, ખુમારીથી જીંદગી જીવી ગયેલા કોઈ એક ગામઠી પુરુષે તેમને આવો કંઇક પત્ર ચોક્કસ લખ્યો હોત. આજનાં સમયમાં આ બોલી વાંચવાનો લ્હાવો કદાચ જ બીજે ક્યાંય મળે…

DO YOU LOVE READING ?

DO YOU LOVE READING ?

As much I love writing these stories, I'd love to connect with Readers like You! Subscribe to monthly updates. You'll find my short stories, articles that I publish every month in your Inbox. I promise not to SPAM.

You have Successfully Subscribed!

Pin It on Pinterest

Shares
Share This
Copy link
Powered by Social Snap