આપણું નહીં કામ! – Gujarati Poetry

2.7
(3)
January 09, 2019
પ્રેમ, આમ એક નાનકડો શબ્દ પણ ઊંડા ઉતરો એટલે સમજાય કે, એ એક અજાણી ગલીનો આકર્ષક દરવાજો માત્ર છે. જે સમજી ગયા છે એ બીજાને સમજાવવા પ્રયત્નો તો કરે છે પરંતુ, જવાબ આપણે બંને જાણીએ જ છીએ, છે ને??

Written by - Swati Joshi

આંખો ફરતે હરિયાળીનો જામ્યો છે જ્યાં આલમ,
પાંપણ કેરા પતંગિયા પર વીંટળાયેલો વાલમ;
એકમેકમાં ડૂબતા જાતા, પીવે નયનનાં જામ,
પણ વ્હાલા-
આ પ્રેમ આપણું નહીં કામ!

મનડા કેરાં ખાલી કમરા ભર્યા છે એની હાકથી,
સપના જોતી સાજન સંગે આંખ ઝૂકતી થાકથી;
પૈ’ની એ પેદાશ નહીં, ના પળભરનો આરામ,
એ જ તો વ્હાલા-
આ પ્રેમ આપણું નહીં કામ!

ચાંદલિયો કે તારા આભનાં આંબી લેવાની વાતો,
ઊર્મિ કેરી પાંખોમાં પછી હામનો સમીર ભરાતો;
હેતનાં હણહણતા ઘોડા ભાગે તોડીને લગામ,
એટલે જ તો કહું છું-
આ પ્રેમ આપણું નહીં કામ!

ના પીળું બધું એ હેમ કદી, ના પ્રીતમાં સઘળું મીઠું,
ઝીણી નજરે જો વ્હાલમ, દુઃખ દૂર વળાંકે બેઠું;
પેસી જાશે હૈયામાં દુઃખ ધસમસતું બેફામ,
અમથું નથી કહ્યું કે-
આ પ્રેમ આપણું નહીં કામ!

ઠાલા વચનોનાં વેપારે પછી મુલવાશે સંગાથ,
લાગણીઓની લેણ-દેણમાં આવે કંઈ ના હાથ;
મનથી મનનાં સોદામાં તો છે નર્યું નુકસાન,
હજી સમજ વ્હાલા-
આ પ્રેમ આપણું નહીં કામ!

Love what you read? Click on stars to rate it!

As you found this post useful...

Share this post with more readers.

Hi! I'm Swati Joshi

Love what you’re reading?
Hit star rating or just post a comment. It motivates me to write more. Thank you!

Related Posts

રાધા, કૃષ્ણ અને વાંસળી – A Gujarati Poetry 4.4 (8)

વાંસનો એક ટુકડો કૃષ્ણને સ્પર્શી વાંસળી બની જાય એ સમર્પણનું શિખર છે અને એ જ વાંસળી કોઈ અલબેલી, પ્રીતે બંધાયેલી છોકરી માટે વાગે ત્યારે એ સાધારણ છોકરી ઈતિહાસમાં અમર થતું પાત્ર રાધા બની જાય તે પ્રિય-પાત્ર પ્રત્યેની લાગણીનું શિખર છે! આવી જ એક રોચક છતાં સરળ અભિવ્યક્તિ દ્વારા આ ત્રણેનો અતૂટ સંબંધ પ્રસ્તુત કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો છે.

રક્તની માફક લોહીલુહાણ – Gujarati Kavita | Rashmin Mehta 4.4 (7)

વ્યક્તિમાં સ્વીકારભાવ બહોળો હોય તે એક ઉમદા ગુણ છે પરંતુ, જેમ દરેક સીક્કાની બે બાજુઓ હોય તેમ અહીં પણ જેટલી સ્વીકાર કરવાની કાબેલિયત વધુ તેટલી, અવાંછિત અનુભવોનો સામનો થવાની શક્યતા વધુ! આ મોટા મનનાં વિરલાઓએ પોતાનાં સ્વભાવ, સંસ્કાર અને વર્ષોમાં અર્જિત અનુભવસિદ્ધ સિદ્ધાંતોને સાથે લઈને સતત ટીપાતાં, કુટાતાં, લડતા, ઘવાતા, હારતા, જીતતા તેમજ એક વણમાગ્યો અજંપો સાથે લઈને જીવવાની તૈયારી રાખવી જ રહી… ક્યાં સુધી?? કે જ્યાં સુધી પોતાની જાતને તેમજ બીજા લોકોને એ જેવા છે તેવા જ સ્વીકારી ન લઈએ ત્યાં સુધી!

Let’s Start Talking!

Swati Joshi is an Indian writer who loves to write in English and Indian Languages like Gujarati. Read her Gujarati Poetry and Motivational articles at Swati's Journal.
Swati Joshi

www.swatisjournal.com

0 Comments

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *